Luidop toegeven dat je iets echt niet kan om vervolgens het toch te doen en te merken dat niets onmogelijk is!

- Je wordt er intens gelukkig van -

En dan ga je weer op pad, zoals elke ochtend behoorlijk goed geluimd gezwind door de ochtendspits. Ja, zo is dat als je met de motor rijdt, dan zit je niet te vloeken op de files, je bent overal op tijd, bij mooi weer helm open en de frisse ochtend lucht inademend met een vleugje fijn stof, zoevend naar de eerste file toe. Die begint bij mij ongeveer achter de hoek als ik de singel op draai. Het ergste punt is de oprit naar de grote ring ter hoogte van Berchem aan de Plantin en Moretuslei. Ten eerste moet ik mij aan dat stoplicht al behoorlijk naar voren wringen, plaats laten ze ( de automobilisten) er nooit. Uiteindelijk sta je toch als eerste aan de streep. De meesten kunnen dit nog maar nét pruimen. Links afslaan en dan de autobaan op, hier is het al uitkijken geblazen; verschillende ongeduldige chauffeurs slagen onverhoeds ook nog links af vanop de rechtdoor-strook en proberen zelfs mij(!)nog de pas af te snijden. Eens de oprit opgedraaid valt alles zo goed als stil, zeker bij het ritsen een eind verderop. Maar juist hier maak ik meestal de gekste dingen mee. Het schijnt zo te zijn dat alle auto’s als eerst op de ring willen, hoewel dit kompleet belachelijk is, omdat je toch moet aanschuiven en niet kan inhalen. Behalve ik natuurlijk, en ja dat IS TOEGELATEN bij snelheden onder de 50 en zonder witte lijnen te overschrijden. Doe ik dus ook niet. Gewoon rustig langs de auto’s door tot ik deze ochtend in mijn spiegel een GTI (Golf natuurlijk) snel zie naderen en zich rechts van mij, dus over de witte lijn, probeert een weg te banen langs al het stilstaande verkeer. Ik moet al behoorlijk uitkijken om niet van mijn botten gereden te worden. En terwijl ik me kwaad omdraai en mij nog net kan inhouden de auto spiegel er niet af te trappen een kwade blik werpend naar die voze GTI John, moet ik toch even slikken: vanachter het raampje krijg ik een zeer mispreizend paar ogen op mij gericht die zo uit duizend en één nacht zijn gestolen. De jonge dame draagt ook een hoofddoek en is dus duidelijk geen John, maar op moto’s en aanschuifregels heeft ze het duidelijk niet begrepen. Die hoofddoek heeft er niets mee te maken maar ik kreeg toch een lichte shok vanwege de combinatie, auto-verschijning-agressie. Ik liet haar, als een echte heer, dan maar haar ding doen, ook al was ze in de fout. Enkele sec later was ik immers ook voorbij de rij ritsers en passeerde haar fluks. Ik groette haar (vriendschappelijk) maar kreeg als toetje een flitsend geknipper op mijn donder. Ach  ja dacht ik, misschien moet ik toch eens werk maken van mijn eigenste eigen vestje met het rugschrift: ik doe dit ook in WEER EN WIND, REGEN, HAGEL, SNEEUW EN BITTERE VRIESKOU – IEDEREEN WELKOM OM TE MOTO-POOLEN.

Waarom hebben zwarten nooit een tattoo in witte inkt?

‘Park Spoor Noord’ en ik bedacht net dat het zowat het beste is wat Antwerpen het laatste jaar kon overkomen. We hadden op 1 mei een geweldige picknick aldaar en na de winter was ik er niet meer geweest. Ondanks de grote opkomst, eigen aan een park en mooi weer, is de open ruimte die er gemaakt werd absoluut een schot in de roos. Binnen dit en tien jaar kan dit stuk uitgestrekte grond uitgroeien tot de groene long waar de stad nood aan heeft. Zelfs al komt de lange wapper erover heen gedraaid ( wat architecturaal ook nog mooi zou kunne zijn, ondanks het fijn stof) wordt dit een onomkeerbaar hoogtepunt in de stad.

Ik zit al lang met de vraag, aan mezelf dan, om te stoppen. Stoppen met dit hier. Niet abnormaal als je niets schrijft dacht ik. Ik ga het toch nog niet doen. Tita is gestopt, met roken welteverstaan (14 dagen). Ik vind haar oneindig flink!!!! Helaas met alle ongemakken erbij. Maar dat vind ik dan weer niet zo erg. Ik rook nog even stevig door, das toch mijn goed recht. Al beperk ik het evenzeer in huis. Ik ben nu zo een terras mens geworden, alleen, in weer en wind op het terras naar de grond staren en lurken. Heeft ook wel iets, en het bevordert de gedachte naar het stoppen toe. Omdat je het beu wordt, alleen te staan paffen op terras. Dus overdrijf ik niet en paf ook nog wel eens binnen. Tita staat dat voorlopig nog toe. Ik steun haar, met stoppen en met toestaan.

This is great!!

Voor wie het nog niet kent( alles gaat zo snel tegenwoordig) moet absoluut deze app downloaden. Het nestelt zich in je browser ( safari, firefox etc.) en is werkelijk mega cool. Ik kende het al een tijdje maar nu is het volwassen aan het worden, vandaar. Het heet dus Cooliris en toont afbeeldingen van het internet op een hoogst unieke en vooral aangename manier. Je kan er werkelijk vanalles mee doen, en het laat zich tevens besturen door je eigenste apple remote. Een extra plugin toont een icoontje op elke willekeurige afbeelding uit een internet pagina die ja dan meteen kan omtoveren op groot formaat via Cooliris. Ik vind dit een goede stap in naar een aangename netlife ervaring. Je moet het zelf maar uitzoeken, moeilijk is het echt niet. Cooliris klik hier

Het mooiste aan een verbouwing is dat je eindelijk de tijd neemt om oude dingen te herwaarderen. Deze lamp bv lag al eeuwen in mijn kelder, gewoon te wachten. Nu hangt ze eindelijk op en heeft haar eigen plaatsje gekregen. Neen, de lamp zelf heeft geen update ondergaan, maar is gewoon “as is” zoals ik ze, zonder liegen, meer dan 20 jaar geleden van de container raapte. Ze heeft eindelijk een waardige plaats gekregen, en ik ben blij dat ik ze al die tijd bleef meesleuren in mijn leven. Deze lamp heeft een geschiedenis.